هر رابطه ی ارزشمند نیست!

شاید خیلی از ماها ارتباط های زیادی داشتیم و شاید هم 1 های زیادی.
اما وقتی وارد یک رابطه ی پخته میشی همه چیزش متفاوت هست
از شروع رابطه تا ادامه ش
همه چیز تو این نوع رابطه واضح و شفاف و روشن هست
آدم توش بلاتکلیف 1
میدونه میخواد چکار کنه!!
تو این نوع رابطه ها هیجان همیشه وجود داره.
فقط خاص روزهای اول نیست و اتفاقا از نظر من هرچه مدت زمان بیشتری میگذره تازه هیجان بیشتری در دو طرف بوجود میاد.
به فکر رشد و پیشرفت طرف مقابلمون هستیم
دو طرف تو این نوع از رابطه مستقل هستند و آویزون طرفشون نیستند
عشق در این نوع رابطه باعث بوجود اومدن حس آزادی و آرامش بیشتر میشه نه اسارت و بندگی.
اگر هم "بندگی" وجود داره خودخواسته و لذت بخش هست.
جنس دغدغه هامون از "نکنه دوسم نداره" ، " این الان کجاست!!؟ " ، " با کی رفته!؟" ، " داره چکار میکنه!؟" ، "نکنه تنهام بذاره" و...
تغییر میکنه
میره به سمت
" باید بیشتر حواسم بهش باشه و درکش کنم" ، " این مدت خیلی درگیره یادم باشه تلاش کنم فضا برای آرامشش بیشتر باشه" ، "برای خوشحالیش باید فلان کارو بکنم" ، " اون الان دستش خالیه باید بیشتر مراقب دخل و خرجم باشم" و...

تو رابطه های پخته اصلیترین چیزی که هست و وجود داره احترام گذاشتن به هم و عقاید و خواسته های همدیگس.
تو رابطه های پخته دو طرف بیشتر باهم حرف میزنن
و اگر مسئله ی پیش میاد قبل از هر تصمیم و قضاوت عجولانه ای در موردش باهم صحبت میکنن
و...
تا وارد همچین رابطه ی نشیم نمیتونیم درک کنیم که چقدر با بودن تو رابطه های سطحی و نادرست و نامناسب به خودمون آسیب زدیم
نمیتونیم درک کنیم که میشه با وجود اختلاف عقاید هم یکی رو واقعا دوست داشت و از بودن باهاش لذت برد.
پس حواسمون باشه که اگر تو رابطه ی هستیم که همش نگرانیم، آرامش نداریم، نگران عکس العمل طرفمون هستیم، دعوا داریم، همش باید خودمون رو توضییح بدیم و... به احتمال زیاد تو یک رابطه ی نامناسب و صد البته ناپخته هستیم و باید براش تصمیم بگیریم
یادمون نره هر رابطه ی به خودی خود 1 نیست که لازم باشه براش بجنگیم و همه کار بکنیم.
یک رابطه وقتی ارزشمند هست که دو طرف اول خودشون و بعد هم طرفشون رو ارزشمند بدونن و برای این موضوع تلاش کنند.

پ.ن: کلی این روزا موضوع برای حرف زدن و نوشتن دارم اما هم نت اذیت میکنه و هم من درگیرم
البته خودمونیماااا یکمم بی برنامه.